نام کتاب : سلام بر عشق

نویسنده : korra کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

فصل یک

ـ آناهیتا، آنیتا کجایی؟ بدو دیگه، الآن عموت اینا میانا.

اَه، بازم مهمون داریم. هیچ وقت به مهمون و مهمونی عادت نکردم. از بچگی این شکلی بودم. به قول مامانم منِ شانزده ساله با یه پیرزن غر غروی شصت ساله فرق نمی کنم. اسمم آناهیتاست ولی بیشتر دوستام آنیتا یا آنی صدام می کنن. امشب بالاخره از شونزده سالگی رفتم تو هفده سالگی. راستش دیشب تولد عمو جعفرم بود. این عموی بنده تاریخ تولدش خیلی بهم نزدیکه. من بیست و هفتم آبان و اون بیست شش آبانه. تولد زن همین عموم هم با خواهرم که شونزده دی بدنیا اومده یکیه. پس هر جفتمون باید این خانوده رو تحمل کنیم. آخه به خودشون زحمت نمی دن حداقل یه تعارف خالی کنن که. حالا شما بگید حرصی نمی شید؟ وا... .

هر چی وسیله داشتم برداشتم و کردم توی کمد زیر تختم. از توی کمدم یه دونه مانتوی لی و شلوارش رو برداشتم و با شال سفید کرمم پوشیدم.

رفتم بیرون کمک مامان غذا رو بپزم. با سن کمی که داشتم تمام فنون آشپزی رو یاد گرفته بودم. کیک رو از فر در آوردم و با خامه روش رو پوشوندم و گذاشتم یخچال. آخی تموم شد. خسته شدم. از صبح تا میام استراحت کنم مامانم صدام می کنه میگه این کار رو بکن اون کارو بکن. بابا منم آدمم. پس این محیا تو خونه چی کارست؟ یکم این کارا رو هم انجام بده براش بد نیستا. محیا خواهر کوچیکمه که دو سال ازم کوچیک تره. من که می دونم الان دختر عموم هم میاد این دو تا شروع می کن به جر و بحث و دعوا، بعدش هم می زنن آشتی می کنن. فقط کار این دو تا اینه که اعصاب منو خرد کنن.

همین جور با خودم غر می زدم و حرصم رو خالی می کردم که زنگ خونه خورد. رفتم در رو باز کردم. بـــــلــــه! بازم این برج میلاد. پسرعموم محمود رو میگم. حالا خوبه قدم کوتاه نیست و این آقا قدش برام این شکلیه. اَی این قدر ازش بدم میاد، مثل کوه اورست می مونه.

یه لبخند مصلحتی زدم و درو باز کردم.

-سلام. بفرمایید داخل، خوش اومدید.

-سلام.

اَه، اَه، برج زهرمار لیاقت نداری سلام بهت کنم.

عموم و زن عموم هم اومدن داخل و نشستن و طبق معمول دختر عومم آتنا و خواهرم محیا رفتن تو اتاق و عمو و بابا هم بحث بازار ملک رو پیش گرفتن و مامان و زن عموم رفتن تو فاز خیاطی و قیمت پارچه. همیشه من و محمود ساکت می نشستیم یه جا. ده دقیقه ای که گذشت خسته شدم. دیدم حوصلم سر رفته رفتم سراغ لپ تاپم. همین که پا شدم دیدم صدام کرد:

ـ آناهیتا میشه یه نگاهی به آی پدم بندازی؟ مثل این که خراب شده.

هه، فکر کرده احمقم. خوبه خودش وارده ها. بی خیال درستش می کنم. راستش با این که تقریبا باش دشمنم ولی این هم می دونم که وجه اشتراک زیادی هم داریم. من درسته سنم کمه اما امسال کنکور میدم. دو سال جهشی خوندم، اونم همین طور. دقیقا بعد از این که آزمون سال اول رو دادم آقا هم رفت جهشی خوند. بعد من یه سال خوندم و بعد باز امتحان دادم، جناب متقلب هم همین طور. من مدرک آی سی دی ال داشتم و شبکه و اونم همین طور. من که می دونم این یه چیزی می خواد که این جوری می کنه.

-باشه بیار ببینمش. راستی مشکلش چیه؟

-راستش هر کاری می کنم بوت نمیشه.

-خیله خب ببینم لرد 2013 رو همرات داری؟

-نه 2012 همرامه.

-باشه ده دقیقه ی دیگه بیا بگیرش.

این و گفتم و رفتم تو اتاقم.

دروغ گو! این که مشکلی نداره. اِ این چیه باز شد؟!

یه فایل پیغام که روش نوشته بود برای آنی. بازش کردم.

«سلام ببین اگه میشه فردا بعد از کلاس بریم بیرون. من می خوام برای تولد آتنا که آخر هفتست کادو بگیرم، نمی دونم چی دوست داره. اگه میشه کمکم کن.»

بچه پرروی مغرور! فکر نکنید خجالتیه ها، به موقع این قدر پچه پررو میشه که نمیشه جمع کرد. بچه بگو سلیقه ندارم.

رفتم بیرون خیلی خشک دادم دستش و رفتم تو اتاقم.

براش نوشته بودم:

«باشه. فقط بدون که فهمیدم سلیقه نداری و خیلی گیجی.»

فصل دوم

از کلاس کنکور اومدیم بیرون. رو کردم به دوستم حسنی و گفتم:

ـ حسنی الان میاد که بریم بیرون کادو بخریم. میای؟

زد پشت کمرم و گفت:

ـ من که پایم دوستی. راستی من نفهمیدم این بدبخت چه بدی بهت کرده که این قدر می خوای بچزونیش؟

-خوبه حالا. پسره تفلون دراز همش پیش بابا خودش رو لوس می کنه. اَی اگه پسر بودم این قدر زجر نمی کشیدم.

-خوبه حالا خانم می خواد پسرم باشه. گفته باشم من جی افت نمیشم ها.

-اِ، نه بابا؟

-آره بابا. آنی اومد. نیگاش کن چه تیپی هم زده. مثل این که فهمیده می خوای بکشیش، از همین حالا سیاه پوشیده. ببینم شایدم با تو ست کرده.

نگاش کردم. مشکی بود با پوست سبزه. سر تا پاشم مشکی پوشیده بود. منم طبق معمول سرتا سیاه پوشیده بودم. یه دونه زدم پشت سرش که ساکت بشه.

سوار ماشینش شدیم و رفتیم سمت پاساژی که همیشه لباس می خریدم. رفتیم دم یه مغازه. روم رو کردم بهش و گفتم:

ـ بودجت چقدره؟

یه قیافه از خود متشکر و مغرور گرفت.

-مهم نیست. فقط خوب باشه، پولش مهم نیست.

اِ، این طوریه؟ باشه، دارم برات.

با حسنا راه افتادیم و رفتیم و داخل مغازه. یه لباس برداشتم و بهش نشون دادم. خوشش اومد. بدون این که به محمود بگم چقدره، کارتشو گرفتم و کشیدم. بعد قبض رو بهش دادم.

وای اگه بدونید که قیافش چه جوری شد. حقم داشت. وقتی آدم ببینه که یکی مثل بنده ی از خود متشکر براش سیصد تومان خرج تراشیده، همین چوری میشه! ولی بیچاره چون دید حسنا کنارمه حرفی نزد و من و حسنا رو بدون حرف رسوند خونه حسنا. وقتی داشتم می رفتم داخل ساختمون بوق زد. رفتم جلو نگاهش کردم و شکلک در آوردم.

همون لحظه گوشیم صدا داد. اس داده بود. 

«ببین دختر اگه نصف پولش رو ندی همین جا می کشمت!»

رفتم جلو. شیشه اش رو داد پایین.

ـ ببین پسر از خود متشکر، دفعه ی بعدی وقتی خواستی با یه دختر بری خرید تعارف نکن. بد نمی بینی. در ضمن من برای جنسی که کسی دیگه می خواد بپوشه پول نمی دم. خداحافظ.

همین رو گفتم و رفتم داخل ساختمون. آخیش دلم خنک شد بچه پررو.

رفتم داخل ساختون حسنا اینا و با هم طبق معمول نشستیم پای کینکت و شروع کردیم به هیپ هاپ رقصیدن و ورزش.

بازیمون که تموم شد، رفتیم پای درس و مثل چی درس خوندیم. آخه اونم مثل من بود. یعنی ما کلی در رفتار مثل همیم. وقتی خواستم جهشی بخونم اونم باهام همراه شد. رشته ی جفتمون ریاضی بود ولی اون می خواست بعدا مهندسی عمران بخونه و من IT که بعدا برم پلیس شم.

فصل سوم

دیشب ساعت نه، عمو با دوستش اومد خونمون. حالا کاش خودشون تنها بودند. کل ایل و تبارشون اومده بودند خونه ما. تا ساعت دوازده ول کن نبودند. حالا هر وقت می خواستن برن، این محمود با دوستش که همیشه دستشون توی یه کاسه بود می گفتند:

ـ حالا زوده! باشیم می ریم حالا.

این قدر لفتش دادند که من بدبخت دیر خوابیدم و امروز دیر رسیدم مدرسه.

بچه پررو وقتی رسیدم خونه ایمیل داده:

«دیدی خانم؟ زدی، خوردی! حالا پولش رو میدی یا نه؟»

منم براش دادم:

«تا کور شود ... در ضمن ممنونم. دیشب یادم رفته بود رسم ببرم، چون دیر رفتم معلممون ندید. زدی پاس دادم.»

واقعا نمی تونم تصور نکنم وقتی اینو می خوند چطوری میشه. بی خیال بابا، برم ببینم تابناک چی داره امروز به جهان ارائه بده.

****

امروز بعد از کلاس موسیقیم رفتم خونه حسنا تا با هم بریم کتاب بخریم. آخه یک ماه دیگه کنکور داشتیم و باید مثل بچه آدم می نشستیم پای درس و مشق.

رفتیم کتاب فروشی و کتاب ها رو خریدم. وقتی رفتم کارت بکشم دیدم قبض کتابام بیست تومان بیشتر از قیمت هام شده.

از فروشنده پرسیدم:

ـ آقا یعنی چی؟ این کتابا رو هم میشن هفتاد تومن. آخه چطوری شدن نود تومن؟

-خانم اون آقایی که باهاتون بودند کتابشونو دادن شما حساب کنید. راستی اینم دادن بدم به شما.

یه پاکت داد دستم. می دونستم کار خود درازشه. محمود اگه دستم بهت نرسه!

دست بردم و پاکت رو باز کردم. بیست تومن توش بود. روی کاغذ داخلش نوشته بود:

ـ حرص خوردن چه حالی داره الهه غرور. من که مثل تو نیستم پولش رو ندم. راستی رسمتم اگه خواستی بیا دم خونه بگیر. اوه ببخشید، باید بری از شهرداری بگیریش. آخه رفتگر محلمون بردش. خداحافظ کوه اورست.»

پسره ی ... من کوه غرورم؟! باشه محمود. دارم برات! بذار امشب اگه حالت رو نگیرم آناهتا فروزان نیستم.

رفتم تو اینترنت و آی دی محمود رو که کش رفته بودم وارد کرده بود. رفتم با یکی از بچه قرتی های مدرسه چت کردم و باهاش به اسمش دوست شدم و باهاش فردا برای ساعت شیش دم پارک قرار گذاشتم و کلی خودم رو براش لوس کردم و دم از عاشقی زدم. نشونی های محمود رو هم دادم. پارکه و جایی که باهاش قرار گذاشتم توی مسیر پیاده روی عصرش بود.

بعد از انجام کارهای خبیثانم رفتم و یه دل سیر شام خوردم و به حسنا زنگ زدم.

ـ سلام حَسَنی، خوبی؟

-درد و حَسَنی!

-اوی عفت کلام داشته باش.

-اُ تو کلاهت! بنال.

-جون به جونت کنم حسنا. بیخی بابا. راستی فردا بیا اینجا ادامه ی سناریو رو دریاب که می خواد تراژدی بشه.

-بابا ول کن بیچاره رو. بابا شتر بودن هم حدی داره.

-خفه بار آخرت باشه ها مبارک.

-بله؟ مبارک دیگه کیه؟

-بابا حسنی مبارک دیگه، اسمت همین بود دیگه؟

-آنی اگه دستم بهت برسه ...

-موهام رو می چینی؟ نه دختر خوب، قدیمی شد. ولم کن دیگه. ببینم همین چهار تا شیوید منم کچل می کنی یا نه.

-آخی ببخشید یادم رفت موهات کوتاهه. ببخشید راپونزلم.

-شما هم همچنین ننه گوتل.

-بسه دیگه سرینتی پیتی.

-ببخشید مانفرد. (مندی عصر یخبندان.)

-خونت حلال شد. فردا دم پارک می بینمت. بای.

-بای.

یعنی اگه یه بار جر و بحث نکنیم روزمون شب نمیشه ولی از اون جایی که جفتمون بچه پررو بودیم از رو نمی رفتیم. محمود دخلت در اومده.

بر طبق نقشه سر ساعت رفتیم دم پارک. جاتون خالی این دختر هی خودشو براش لوس می کرد و دم از عاشقی می زد. حالا کاش خودش تنها بود. برادر دختره هم اومده بود ببینه خواهرش کجا میره و میاد این موقع روز که مچش رو گرفت. قیافه ی داداشه رو ندیدیم. با شال گردن پوشونده بود. خیلی حال کردیم. آخه این دختره که اسمش آرام بود خیلی تو مدرسه سر به سرم می ذاشت. خب انتقام دو طرفه بود. در ضمن این جوری تا یه مدت محمود درگیر این میشه که کی تونسته هکش کنه.

فصل چهارم

یک ماه گذشت. بالاخره وقت کنکور هم رسید. نمی دونم چه رشته ای قبول میشم ولی امیدوارم همونی که آرزوش رو دارم باشه. رفتم سر جلسه و خودم رو به خدا و معلوماتم سپردم.

وقتی از جلسه اومدم مطمئن بودم که یکی از رتبه های برتر میشم. همین جوری نیست که، پنچ ساله دارم مثل چی درس می خونم.

منتظر موندم تا حسنا هم بیاد بیرون. بعد رفتیم پاتوق. از بچگی پاتوقمون سی دی فروشی بود و کتاب فروشی. رفتیم و یه چند تا فیلم 3D هم گرفتیم و رفتیم خونه ی ما. اصلا نمی دونم که محمود چی کار کرد. نمیگم برام مهم نیست، چون خیلی هم مهمه. چون اون نامرد هم وقتی فهمید چه رشته ای دوست دارم همونو زد.

فقط تنها چیزی که دلم می خواد اینه که بتونم به هدفم برسم و بتونم بالاخره پلیس بشم!

فصل پنجم

وای خدا جـــــون موفق شدم!

مثل بچه دو ساله ها از خوش حالی جیغ می کشیدم. تا دم خونه رو دویدم. از همین حالا خودم رو می تونستم توی دانشگاه ببینم. آناهیتا فروزان رتبه دوازده ریاضی و حسنا آزادی رتبه ی بیست ریاضی دانشجوهای فناوری اطلاعات.

سریع رفتم داخل خونه. مامان که از دیدنم هول کرده بود گفت:

ـ چته دختر؟ یواش. آخه آدم این قدر ...

-مامان قبول شدم. قبول شدم. موفق شدم.

-راست میگی؟!

-دروغم چیه. بیا روزنامه رو ببین.

روزنامه رو گرفت و نگاه کرد. مامانم خوشحال شد و دوباره روزنامه رو زیر و رو کرد.

-آهان پیداش کردم. محمود فروزان رتبه ی پونزده ریاضی، رشته ی فناوری اطلاعات.

چــــی؟! نــــه!

-دخترم چی شد؟

-هان؟ نه، هیچی. من رفتم پیش حسنا.

-اینو نگی چی بگی دختر لجوج؟

زدم از خونه بیرون. آخه چرا سرنوشت من با این بخت النحس گره خورده؟

این رو مدام از خودم می پرسیدم. آخه چرا من و این همه جا باید باهم باشیم؟ حالا خوبه از هم خوشمون نمیاد صبر کن ببینم نکنه این از من خوشش اومده؟! نه بابا، عمرا ما هیچ تناسبی با هم نداریم. ظاهر من و اون کاملا متفاوته. ته چیزی که ما رو به هم وصل می کنه فامیلیمونه و بس.

***

یک هفته گذشته و ما در حال تدارکات برای رفتن به دانشگاهیم. امروز رفتیم چند تا مانتوی رسمی خریدیم و لباسامون رو با هم ست کردیم. کلی گشتیم تا یه دست لباس خوب پیدا کنیم. یکیش پاره بود. اون یکی کوتاه، یکی بلند، یکی بد رنگ. خلاصه مردیم تا چیزامون رو خریدم. یاد اول مهر افتادم که چطوری هول می زدیم تا لباس مدرسمون رو بگیریم، اما حالا دیگه فرق داشت. من دیگه دانشجو بودم. اونم در یکی از بهترین دانشگاه های ایران.

رفتیم توی کافی شاپ نزدیک پاساژ نشستیم. همین که رفتیم داخل همه برگشتند سمت ما. صدای زمزمه هاشون بلند شد.

-سامی میگم اونور رو نیگا کن. اون دو تا رو نیگا کن عجب چیزین.

-کدوما رو میگی؟ اِ راست میگی. چقدر نازن. وای خدا جون میدن واسه مخ زنی!

-رزی اون دو تا درخت رو نگاه کن. هنوز نیومده تورمون رو پاره کردن!

-وای سوسن جون نیگا چقدرم خوشگلن. خدا بده شانس.

خیلی خودمون رو کنترل کردیم چیزی نگیم. رفتیم نشستیم همون جای همیشگی. نیگا کردم به حسنا. واقعا دختر لوند و نازی بود. چشمای سبز روشن و براق و پوستی گندمی داشت با موهای بور. خیلی با هم تفاوت داشتیم. رو کرد بهم و گفت:

ـ آی نخوریم دختر.

-هان؟ چی؟

-هان و درد! خوردیم! بذار یه دو دقیقه بگذره بعد قورتم بده.

-خوبه حالا. برو تو. اونی که داره قورتت میده اون شاسکول پشت سرته.

گارسون اومد. دو تا شکلات داغ گرفتیم با کیک. داشتم می خوردم که دیدم زل زده بهم.

-هوی چیه؟ آب شدم.

-باز جو گرفتت اما آنیتا بی شوخی خیلی هلو شدی.

-بپا نپرم گلوت برات زیادی بزرگم.

-نصفت می کنم نترس.

-اِوا دلت میاد؟

این قدر برای هم دلبری کردیم که آخرش حال خودمون بد شد.

***

امروز بالاخره وارد دانشگاه شدم. بعد از پنج سال جون کندن و سخت درس خوندن، بعد از زخم زبون خوردن های زیادی، به هدف و خواستم رسیدم.

حسنا هم هم رشته من شد اونم به میل خودش. وقتی وارد شدیم همه یه جوری نگاهمون می کردن. خب حق هم دارن. دو تا نابغه دیدند. با این که سن و سالمون کم بود ولی زیادی هم کوچیک به نظر نمی اومدیم. هر دومون قدمون بلند بود. من 176 و حسنا 175 بود. هر دومون هم هیکلی و چهارشونه بودیم ولی مثل بقیه دخترا صورتمون رو اصلاح نکردیم.

از همون اول نگاه یه نفر رو روی خودم حس می کردم و مطمئن بودم که اون چشم ها رو یه جا دیدم.

***

با خوش حالی رفتم سر کلاس نشستم. برام مهم نبود که به اجبار این جام. حالا که اینجام باید خودم رو آروم نشون بدم تا خودم هم آرامش بگیرم. باید به هدف و اون فرد فکر کنم. 

رفتم و نشستم کنار هامون. شروع کردم به صحبت کردن و از این در و اون در حرف زدن. مشغول حرف زدن بودم که دیدم هامون زد تو پهلوم.

ـ هی اون دوتا رو نیگا کن.

-کیا رو میگی؟

-بابا اون دوتا کوه مونث رو میگم.

-چی؟

-اِ؟ چشماتو باز کن. اون دو تا دخترا رو میگم که اومدند داخل.

چشمم رفت سمت انگشت اشارش. معمولا به هیچ دختری محل نمی ذاشت. برام جالب شده بود. نگاه کردم. دو تا دختر اومدند داخل. دو تاشون بلند بودند. یکشون داشت برگه حضور غیاب رو پر می کرد. صورتش رو ندیدم. نگاهم رفت رو دومی. یه دختر گندمی با دو تا چشم سبز و ظاهر آراسته و رسمی مثل مهماندارا. دختر لوند و قشنگی بود ولی مثل بقیه دخترا عجق و وجق و جلف نبود. ولی خیلی کم سن و سال به نظر می رسید. دومی سرش رو آروم آورد بالا. چشماش رو با عینک آفتابی پوشونده بود. صورتش مثل میت سفید بود. خیلی سفید بود. با دیدنش یاد خون آشاما می افتادی. یه مانتوی بلند تا زیر زانو پوشیده بود که خیلی رسمی در عین حال شیک و به روز بود. دخترا رفتن و نشستن.

استاد اومد. شروع کرد به حرف زدن ولی من هوش و حواسم پیش اون دختره بود. یه چیز خاصی توی رفتارش بود. یه نوع وقار، البته یه نوع خشونت. استاد گفت:

ـ برای این که بتونید بهتر با هم کار کنید و گروه بندی کنید باید یه آشنایی با هم دیگه داشته باشید. از همین پایین بلند شید و اسم و مشخصاتی که فکر می کنید شاید جالب و مفید باشه و البته هر چیزی که چیزی که درباره فناوری اطلاعات می دونید بگید.

داشتم گوش می دادم که رتبه ی یه پسره باعث توجه و تعجبم شد.

-محمود فروزان، رتبه ی پونزده کشوری. مدرک های ای سی دی ال و برنامه نویسی و شبکه دارم. 

هر کس بلند شد و یه چیز گفت. نوبت رسید به همون چشم سبزه.

ـ حسنا آزادی. شونزده ساله. مدرک آی سی دی آل و برنامه نویسی دارم.

-شما رتبتون چند شده خانم؟

-بیست کشوری.

-اوه، باعث افتخاره که یه همچین دانشجوهایی داشته باشم. خانم شما خودتون رو معرفی کنید.

دختر مرموز بلند شد و خودش رو معرفی کرد.

ـ آناهیتا فروزان ،رتبه ی دوازده کشوری، چهار دوره رتبه اول المپیاد کامپیوتر و یک دوره در رده ی جوانان رتبه ی دوم جهان رو آوردم. مدرک پیشرفته ی برنامه نویسی و شبکه دارم.

-بله خانم فروزان. از دیدن شما هم خوشحالم. واقعا دیدن همچین آدم مستعدی باعث افتخار برای همست. ببخشید شما و آقای فروزان با هم نسبتی دارید؟

دختره در حالی که هنوز چهرش رو نمی دیدم با اون پسره هم زمان گفتن:

ـ متاسفانه بله.

این که گفت خود استادم خندش گرفت، چه برسه به ماها. استاد سعی کرد آرومشون کنه ولی فایده نداشت چون خودشم خندش گرفته بود. یه دفعه دختر برگشت و یه نگاه به بقیه کرد. توی نگاه آبیش چنان طوفانی بود که همه رو ساکت کرد. نگاهش دقیقا مثل یه نفر بود که برام خیلی آشنا بود ولی اون به نفر توی خاطراتم فقط دو تا چشم بود. نمی دونم ولی اون خیلی شبیه اونه. شاید آره. فامیلیش یادم رفته بود ولی همونه! همونیه که دنبالشم! 

تا به خودم اومدم نوبتم شده بود. بلند شدم و خودم رو معرفی کردم.

ـ حامی جاوی، دمدرک مدیریت شبکه و برنامه نویسی دارم. دو سال رتبه ی اول کشوری المپیاد ریاضی و یه سال هم، رتبه ی دوم المپیاد کامپیوتر هم طی دو سال توی کارنامم دارم.

-هامون پایدار ... 

هر کس بلند شد و حرف زد. بعد هم استاد رفت. برام عجیب بود که بابا همون فردی رو انتخاب کرده بود که چند سال رقیبم بوده، ولی عجیب تر از اون اینه که چرا بابا چیزی درباره قیافش بهم نگفت تا یادم بیاد؟!

فصل ششم

رفتم خونه. یه نگاهی کردم به ساعت. حدود یه ساعت دیگه هم بابا می رسید و من می تونستم دلیل این کاراش رو بپرسم.

بابا که اومد صبر کردم تا مامان بره بخوابه، بعد با یه لحن دلخور ازش پرسیدم:

ـ من باید امروز بفهمم؟

-چی رو؟

-بابا خودت می دونی. منظورم ... منظورم ...

-آناهیتا فروزانه. فهمیدم. باور کن اون بهترین نفر برای این کاره.

-ولی بابا اون با من آبش توی یه جوب نمی ره، چه برسه که بخوایم یه مدت باهم کار کنیم. اونم یه همچین کاری. تازه خودتم دیدی، حتی پسر عموشم از این که باهاش فامیله ناراحته.

-می دونم ولی همش به خاطر اون اتفاق و سرنوشتشه. خودتم می دونی که مادرت یه چیزایی درباره مشکلش بهت گفته، نه؟ بهانه نیار. به زودی بهش میگم. حالا هم برو بخواب.

بابا رفت و دوباره منو با موج افکارم تنها گذاشت.

بابام استاد حمید جاوید، استاد فناوری اطلاعات دانشگاه تهران و مادرم سودابه پایدار، مشاور دبیرستان دخترانست.

این دو نفر همیشه از یه نفر حرف می زدند که قراره با من همکار بشه و گره کور این کار رو که چند ساله آسایش برای کسی نذاشته رو باز کنه.

کسی که انگیزه ی این کار توی خونش باشه. کسی که مهارت کافی رو داشته باشه و بتونه این کار رو بکنه. اون فرد هم همون دختریه که از قضا باید یکی از رقبای بنده باشه. آخه چرا من باید خودم رو آماده کنم که بتونم باهاش کنار بیام؟

آناهیتا:

امروز از این که متوجه شدم باید با جاوید همکلاس بشم یکم حالم گرفته شد. شاید این کارا به خاطر اینه که قبل از مسابقه ها کلی کری می خوند ولی بعد من زودتر سیستمش رو هک می کردم و می بردم. بار آخر هم وقتی رفتم برای المپیاد جهانی وقتی با همین استا جاوید، باباش رو میگم، اومدند کلی نیش و کنایه زد.

بی خیال، ولش کن پسره رو، بچسب به خودت و زندگیت.

****

حدود یه یک ماهی میشه که رسما چسبیدم به درس و مشق. امروز وقتی کلاس تموم شد استاد ازم خواست تا بعد از دانشگاه توی کافی شاپ نزدیک دانشگاه ببینمش. می گفت یه مساله حیاتی هست که فقط با کمک من میشه انجامش داد.

با اعتماد به نفس کامل رفتم داخل کافی شاپ و نشستم روبروش.

-استاد جاوید میشه بگید کارتون با من چیه؟ من خوشم نمیاد توی کارم مقدمه چینی کنم. رک و روراست هر چی هست بگید. باید کار مهمی باشه که این موقع روز توی همچین جایی خواستید منو ببینید، نه؟

-دقیقا همین رو می خوام. منم از مقدمه چینی بدم میاد. ببین دخترم، می دونی من در اصل علاوه بر این دانشگاه کجا تدریس می کنم؟

-هه، استاد شوخیتون گرفته؟ معلومه، دانشکده افسری، بخش جرایم رایانه ای. استاد، تیمسار حمید جاوید.

-درسته. خب ببین ما الان حدود ده ساله که درگیر پرونده ی یه باند هستیم که هیچ چیزی به جز چند چیز کوچیک نمی دونیم و نیاز داریم تا مدرک به دست بیاریم تا بتونیم منحلش کنیم. برای این کار هم حدود چند ساله که داریم افراد نفوذی رو انتخاب می کنیم و تو رو ...

-اجازه بدید من ادامه بدم. من همه چیز رو می دونم. مکالمه های خانم پایدار، همسرتون که مشاور من بوده رو شنیدید و با توجه به کارنامه ی کارهام و انگیزه ی انتقامم من رو انتخاب کردید. چون جوونم و زبده و می تونم کمتر جلب نظر کنم. در ضمن چون از نظر قیافه هم جذابیت دارم می تونم به موقع به کارش بگیرم و کارم رو پیش بگیرم. جواب من بله است. کمکتون می کنم.

به وضوح توی چهرش تعجب رو دیدم.

-تو چطوری این ها رو فهمیدی؟

-یادتون رفته برای چی من رو انتخاب کردید؟ من یه سال برترین هکر دنیا شدم. اطلاعات چه توی کامپیوتر باشند چه توی افکار آدما من اونا رو حتی قبل از این که نوشته یا ساخته بشن حدس می زنم.

-واقعا عالیه ولی تو توی این ماموریت تنها نیستی.

-ببخشید که حرفتون رو قطع کردم. ازم نمی خواین که بابا پسرتون همکاری کنم؟

-اوه، بازم درسته. دختر جون بهتره این قدر باهوش نباشی!

-بازم معذرت، من آدم فضول و کله شق و عجول و اعصاب خرد کنی هستم. اون می تونه با من کنار بیاد؟ معلومه که نه.

-اگه بتونه چی؟

فصل هفتم

برگشتم دیدم پسره پشت سرمه. بلند شدم و توی چشماش نگاه کردم و گفتم:

ـ مطمئنی که می تونی؟ بدون که من کارهای خودم، کارهایی که همیشه می کردم رو انجام میدم و این کارها هر چند به هدفتون ضربه نمی زنه ولی شاید به خودتون آسیب برسونه. می تونی تحمل کنی؟

-آره، می تونم!

رو کردم به جاوید بزرگ و گفتم:

ـ حل شد، من هستم. دقیقا بگید از کی شروع می کنید؟

-امروز اجازت رو از خانوادت می گیرم و ازشون می خوام تا کاری رو که می خوایم رو انجام بدن. تو هم مطمئن باش می تونی انتقامت رو بگیری، به شرطی که کارت رو خوب انجام بدی. حالا بشینید و مثل دو تا همکار تازه هم تیم شده با هم حرف بزنید. منم میرم پیش والدینت، تا سه ساعت دیگه بهتون خبر میدم.

استاد این رو گفت و رفت.

برگشتم و نگاهش کردم. رو کردم بهش و گفتم:

ـ چی از من می دونی؟

-تقریبا همه چیزایی که بقیه می دونند و این که قبلا یه بار بدجوری روم رو کم کردی.

-خب پس بذار یه بار دیگه انگیزم رو بگم. من حدود سیزده سالم بود که برادر بزرگم توسط این باند به خاطر این که کمکشون نکرده بود کشته شد. از اون روز به بعد انگیزه ی من انتقام گرفتنه. شانزده سالمه و بی نهایت بد اخلاق و خشکم. از این که کسی روی حرفم، نه بزنه متنفرم و این که از کسایی که پاچه خواری می کنند متنفرم.

****

حامی:

این دختر واقعا یخه. خیلی یخ، قطبیه.

-خب منم، شاید کم تر بهم بزنه ولی بیست و جهار سالمه و برای این کار از پونزده سالگی تعلیم دیدم و سروان تمامم و هیچ کس اطلاعات من رو نمی دونه؛ و در ضمن، من خودخواه و خودرای و خشن و البته کینه ای هستم.

-از دیدن یه شتر دیگه خوشبختم، حالا این شتر متولد چه ماهیه؟

-دی.

-هه، من از متولدین دی متنفرم. خواهر و پسر خالم و پسر عموم که ازشون بیزارم دی ماهین.

-همشون که یه جور نیستن.

-ما آبانی ها همه رو به یه چشم می بینیم.

-آها بگو پس خانم ماده عقربه.

-ببخشید جناب بزماهی من باید برم. خداحافظ.

دختر قطبی رفت و با کمال پررویی وقتی من هستم مال خودشو حساب کرد. ای خدا میشه یه روز من حال اینو بگیرم؟یعنی میشه؟ اگه تو بخوای میشه این چشم اوپالی رو به زانو در بیارم!

*** 

وای که چقدر توی یک ماه می تونه بالا سر آدم بیاد. من، اون ... وای چرا؟ آخه چرا؟ اگه قبول کنه که رسما معلوم میشه مرض داره.

بابا رو کرد بهش گفت و گفت:

ـ دخترم خانوادت مشکلی با این قضیه ندارن. تو مشکلی نداری؟ می تونی تحمل کنی؟ می تونی فداکاری کنی؟

وای بابا همچین میگه فداکاری، انگار من یه قاتل جانیم. بابا کاری که می خواد بکنه فقط یه مدت اون شناسنامش خط خطی میشه که بعدا المثنی می گیره.

بهش نگاه کردم. یه نیشخند روی لبش بود مریض.

-من مشکلی ندارم. تازه فکر کنم این جوری یکم راحت تر بشه کارام رو بکنم.

-خب پس حالا که تو مشکلی نداری می مونه کارای ...

-ببخشید بابای من می تونه کارا رو انجام بده. دفتر خونه داره.

اینو حسنا همون دوست چشم گربه ایش گفت. نمی دونم چرا این مثل دوستش نیست. بابا نه به این، نه به اون. خدا به خیر کنه.

آناهیتا:

قیافش رو وقتی که دید واقعی گفتم بله، باید می دیدی. خیلی قرمز شده بود. قرمز که شرف داره، شده بود قیر.

بر طبق نقشه قرار شد تا یه مدت ما به صورت زن و شوهر با هم زندگی کنیم تا هم بهتر و نزدیک تر به هم باشیم، هم بتونیم برای وقتی که وارد باند می شیم به اندازه ی کافی از هم اطلاعات داشته باشیم. فقط یه چیز دیگه هم که خوب بود این بود که می تونستم تلافی اون حرف بار آخرش رو دربیارم. استاد و اون به بابام قول داده بودند تا کاری نکنه. برای واقعی تر شدن قضیه مهریم رو هم گذاشتم دو تا چشمش. اونم ناچار قبول کرد.

بذار بذار یه بلایی سراون چشمات بیارم که دیگه جرات نکنی چنین حرفی رو بزنی.

فصل هشتم

الان دو روزه که توی یه خونه زندگی می کنیم ولی من دیگه نمی رم دانشگاه. توی این مدت نذاشتم موهام رو ببینه و آستین بلند می پوشیدم ولی امروز حصار شکنی می کنم.

رفتم حمام و موهام رو شستم و بالای سرم جمع کردم. موهام واقعا افسون کننده بود. بلند و صاف، تیره و براق. یه تاپ آستین حلقه ای سیاه و با یه شلوارک لی سیاه تا زیر زانو پوشیدم. یه رژ لب سیاه و سایه سیاه هم زدم و رفتم زیرزمین.

زیرزمین در اصل یه باشگاه برای آموزش و تمرین شخصی برای ما بود. خیلی دلم می خواد بدونم اون چشم های خاکستریش چه واکنشی نشون میدن.

حامی:

در باز شد. رو که برگردوند یه لحظه خوف برم داشت ولی خودم رو کنترل کردم. ای الهی بمیری آنیتا که این کارا رو می کنی.

ـ چی شد؟!

آنا؟ این دختره چرا این قدر عوض شد؟! این که تا دیروز باهام حرف هم نمی زد. چه بهتر. خودش هم مثل این که می دونه واقعا کارش چیه. به نظر من یه دختر حالا هر چقدر هم که نابغه باشه اول و آخرش باید بره خونه ی شوهر. بعد هم باید بچه داری کنه. هر چند بابا و مامان میگن افکارت مال قرون اولیه است ولی خب، حقیقت تلخه.

رفتم جلو. یه لبخند زد و اومد جلو. دستش رو گذاشت روی سینم و بعد یه نیشخند زد و گفت:

ـ چی شد؟ قولت یادت رفت؟

-نه فقط یادم رفت غریزه دارم.

-غریزت غلط کرد! می دونی همتون کم طاقتید. خب بگذریم که نمی تونی کاری بکنی. حالا بگو چیکارم داری؟ من خوابم برام مهمه.

-هه، خوش خواب باید تعلیمت بدم. ببینم تا حالا اسلحه دستت گرفتی. Mrs vampire؟

-هه، حالا دیگه منو زن حساب می کنی؟ ببینم تو چی؟ تا حالا دستت به نانچیکو و تیر کمون خورده؟

-اوه، تا دلت بخواد. ببینم بلدی؟

-تو کاریت نباشه. اسلحه ...

دستش رو دراز کرد. منم هفت تیرم رو دادم دستش. رفت جلو دستگاه هدف ها رو روشن کرد. بعد شروع کرد به شلیک کردن.

اسلحه رو داد دستم. نیشخندش بد جوری عصبانیم کرد. واقعا حرفه ای بود. همه مانع ها رو تو ثانیه می زد و همه رو توی سرشون و قلبشون می زد.

-چیه؟ کم آوردی قیر شدی؟

دختره ی ...

-به تو چه؟ به چه جراتی منو مسخره می کنی؟

دنبالش کردم. اونم سریع رفت سمت نانچیکوی من و محکم زد توی کمرم و بعد شروع کرد به چرخوندن .بعد همونو انداخت و شروع کرد به پشت و مانور دادن. کفم برید.

ایستاد جلوم و گفت:

ـ چیه؟ نمی دونستی؟ مامانت بهت نگفت من کمربند مشکی کاراته دارم؟ هم با کمان و هم با اسلحه کار می کنم. تازه چون پدربزگم سوارکاره، منم بلدم؟

اوه، این مثل این که کلا از ما واردتره. بذار موضوع رو عوض کنم.

-ببین همه ی اینا به کنار، من الان ناهار می خوام.

-باشه درستش کن.

-نه، مثل این که باید حالیت کنم من چیکارتم.

-ببین، من نه پلیسم که تو مافوقم باشی، نه زنتم که بهم دستور بدی. نوکرتم که نیستم.

-چرا هستی.

-نخیر نیستم.

-چرا هستی.

-نـــ ... چی شد؟

اِ، برقا چرا رفت؟! این جا هم تاریک شد که.

صدای جیغ تمرکزم رو ازم گرفت.

ـ آناهیتا چی شد؟

-من ... من نمی تونم ببینم. نمی تونم ببینم.

-این جا که زیاد تاریک نیست. چی میگی تو هم؟ تو که تا همین چند لحظه پیش مثل عقاب می دیدی؟

دیدم یهو چسبید بهم. نمی دونم چرا یهویی دلم یه جوری شد. لباسام خیس شدن.

-حامی؟ حامی؟

-جانم؟

جانم؟! من چی گفتم؟! واقعا من این گفتم و اون واقعا اسم منو صدا کرد؟

-من ... من می ترسم. من شب کوری دارم. توی ... تاریکی ... چشمام کاملا تیره می ... بینه. تاریکی نه ... نه. داداش، نرو ...

هق هقشم کم شد و افتاد. غش کرد. دلم هری ریخت پایین. آخه چرا باید نقطه ضعفش این باشه؟ هان؟

فصل نهم

بردمش توی اتاق خودم و بعد رفتم برقا رو درست کردم. هنوزم باورم نمی شد یه چنین نقطه ضعفی داشته باشه. شب کوری تازه اونم با ترس!

وقتی که خواب بود آروم تر بود. باید اعتراف کنم واقعا زیبا بود ولی یه زیبای خشن و آسیب دیده. مثل یه گل که زخمیه و باید یه باغبون داشته باشه. نمی تونم بگم ازش خوشم اومده ولی بدم هم نیومده. دختر با دل و جرات و خوبیه. همین که این قدر برادرش رو دوست داشته که سه سال از عمرش رو به فکر انتقام از قاتلش بوده نشون میده خوب و باوفاست. اَه اصلا به من چه؟ اون موقتی زن منه. مبارک صاحب بعدیش. ای به غیرتت! صاحب بعدیش چیه؟ یعنی این قدر راحت می تونی بگی بعدا بری پیش یکی دیگه؟ تو مثلا باید بتونی نگه داری همچین جواهری رو، بعد میگی ... خدایا ...

ول کن! وقت برای این فکرها زیاده. فعلا مهم این هست که بتونی اعتمادش رو جلب کنی و دوستش باشی تا شوهرش. هه، شوهر یاد حرفش افتادم:«ببین من نه پلیسم که تو مافوقم باشی، نه زنتم که بهم دستور بدی. نوکرتم که نیستم.»

داشتم دیوونه می شدم. به خاطر همین از خونه زدم بیرون.

آناهیتا:

وقتی از خواب بیدار شدم دیدم توی اتاقشم. بلند شدم رفتم توی آشپزخونه و غذا درست کردم. رفتم روی مبل نشستم. دلم می خواست جبران کنم. نمیگم سنگین بودم، برعکس نسبت به قدم و سنم کمبود وزنم داشتم ولی خوب سخت بوده براش که نردبون رو بیاره بالا. خونه آسانسور داره و همه چی تمومه ولی چون برق رفته بود باید با پله می آوردم.

توی خوابم یه چیزایی دیده بودم که باورم نمی شد گفته باشه. راستش من یه جوری خواب می بینم. بیشتر خوابام واقعی و حقیقی میشن. توی خوابم دیدم که می خواد یه جوری دلم رو بدست بیاره. درسته من همون آدم مغرورم ولی خب من باید یه فرصت بهش بدم. پسر بدی به نظر نمیاد. موهاش دو رنگه، سیاهِ سیاه بود و چشماش خاکستری. صورتش مثل خودم یخی بود و سرد، سفیدِ سفید با رگه های آبی که پوستش رو شفاف می کرد. موهاش رو مثل کره ای ها زده بود. تا روی ابروش موهاش بود. قیافش مثل جانگ گئون سوک بود. مغرور و جذاب ولی با چشمای ایرانی و اصیل. نمی دونم چرا این قدر دوست داشتم بهش فکر کنم!

در باز شد و اومد داخل. نشستیم و قرمه سبزی رو خوردیم.

-کار خودته؟

-معلومه. در ضمن ممنونم ولی ببخشید من باید زودتر می گفتم مشکل بینایی دارم.

-نه، مشکلی فعلا نداره. هر چی باشه تو نور بهتر از من می بینی. فقط یه سوال. تو چرا این قدر رکی؟

-مگه بده؟

-نه، نه. خیلی خوبه. من خوشم میاد. لطفا همین جوری باش.

-باشه تو نخوای هم من اینم.

رفتیم توی اتاق و درباره نفوذ کلی نقشه ریختیم. داشتیم کارا رو می کردیم که دوباره برق رفت. دوباره تپش قلبم رفت بالا. دوباره این کوری لعنتی. دوباره اون کابوس اومد سراغم. اومدم جیغ بزنم که حس کردم دستاش دورم حلقه شد. صداش آرومم کرد.

ـ نترس. نمی دونم از چی می ترسی ولی نترس من باهات می مونم. قول میدم. پاشو باید استراحت کنی.

دستم رو گرفت برد توی اتاقش و یه چراغ قوه برداشت. از شانس ما همون هم باتری نداشت. دوباره ترسه اومد سراغم که این بار بازم آرومم کرد.

ـ نترس. از چی می ترسی؟ اصلا امشب رو پیش من بمون، فردا هم میرم یه برق کار میارم برقا رو درست می کنه که دیگه نترسی. باشه خانومی؟

دلم یه جوری شد. نکنه عاشقش شدم؟ نه، من نمی تونم برم تو اتاقم. در ضمن چیزی که از من و اون کم نمیشه. ما شرعا زن و شوهریم.

آروم سرم رو تکون دادم. بعد آروم منو گذاشت توی تخت و بعد کنارم دراز کشید و توی بغلش کشیدم.

صبح که بیدار شدم خودم رو دیدم که توی بغلشم. یکم خجالت کشیدم ولی بعد از سه سال قلبم لرزید. دل سنگی و یخی من که هیچ کس توش جا نداشت. تنها کسی که محبت قلب من رو دیده بود برادرم و حسنا بودند. حالا می خوام که این محبت رو به اون هدیه کنم.

آروم از جام بلند شدم و رفتم صبحونه درست کردم. هیچ کدوم به روی خودمون نیاوردیم دیشب چی شده.

****

یک هفته گذشته بود و من روز به روز شیفته ترش می شدم و می تونستم اینو احساس کنم که اونم از من خوشش اومده چون مثل روزای اول نیست.

چقدر دلم می خواست جبران کنم. البته نه از نوع خوبش بلکه بدش. خب من یه عمر مغرور بودم؛ نمیشه که یک دفعه ای بزنم زیرش. حامی رفته بود خرید کنه و بره برق کار بیاره. توی این هفته هر بار که برق کار آوردیم فرداش دوباره برقا خراب می شد. هر چند من که می دونم حالا حالاها نمیاد. آخه مثلا می خواست نگه می خواد بره پیش پسر داییش بهانه آورد.

امشب قرار بود تا با تیم کلاه سیاه ها ارتباط برقرار کنم و بتونم یه طوری خودم و حامی رو به اونا ربط بدم و یه کاری کنم قبولمون کنن. شب که حامی اومد شیرنی هایی که خریدم رو آوردم و گذاشتم رو میز.

اومد داخل خونه.

-سلام.

-سلام خانومی خوبی؟ برقا درست شد؟ برق کاره کارشو خوب انجام داد؟

-یکُم سلام، دوم خوبم، سوم درست شد، ممنون. چهارم خوب شد کنکورت تموم شد. بریم سر کارا؟

-آره تموم شد گلم. بریم که ...

-منو این جوری صدا نکن.

تعجب رو تو چشماش دیدم. دلم یکم براش سوخت.

-آخه من به گل حساسیت دارم بدم میاد گل باشم.

-وا؟ میگه میشه.

اینو خیلی باحال گفت. آدم یاد این خاله زنکا میفتاد.

-وا، خواهر میشه دیگه.

-اِ خواهر دیگه چیه من ...

نذاشتم تمومش کنه.

-بیا بریم کار داریم.

****

حامی:

می دونست می خوام چی بگم، به خاطر همینم این کارا رو کرد. رفتیم و نشستیم پای سیستم. از خدا خداستم تا کمکمون کنه بتونیم نفوذ کنیم.

آنیتا نشست پشت دستگاه و تا اون جایی که تونست نرمشون کرد. پیغامشون این بود: « سایت ... را یک ساعت قفل کنید.»

پبغامشون رو نمی شد رد گیری کرد. از اون بدتر این که اونا خواستند سایت ... رو هک کنیم. زنگ زدم هماهنگ کردم، بعد آناهیتا کارش رو شروع کرد. نمی دونستم چرا توی ذهنم هر بار یه چیزی صداش می کردم آنا. آنی. آنیتا. آناهیتا. هر کدوم یه شخصیتش رو نشون می داد.

وقتی ساکت بود و فکر می کرد آنیتا بود، وقتی مهربون بود، آنا. وقتی شر بود آنی، وقتی مثل الان می نشست و کاراش رو خانومانه می کرد آناهیتا بود. آناهیتایی که بهش احساس داشتم و می خواستمش.

ـ موفق شدم! وای خدای من! 

از خوش حالی پرید توی بغلم ولی خواست ازم جدا بشه که نگهش داشتم. می تونستم گرمای بدنش رو حس کنم. مست بوی بدنش شدم. آروم و زیر لب صداش کردم:

ـ آناهیتا؟

زیر لب و با شرم جوابم رو داد:

ـ بله؟

-تو ... تو چه احساسی به من داری؟

-چــــــی؟!

-آناهیتا فروزان تو چه احساسی به من داری؟

آناهیتا:

ماتم برده بود. این یعنی چی؟

-حامی تو چی داری میگی؟

یه دفعه منو از خودش جدا کرد. نگاهش رو دوخت تویه چشمام و جمله ای رو زمزمه کرد که من باهاش غریبه بودم. دوست داشتن!

-آناهیتا دوستت دارم. با من بمون!

فصل دهم

حامی منو دوست داشت، منم که نصف راه رو رفته بودم.

-حامی؟

-بله عزیزم.

-هنوزم می خوای رک باشم؟

-اگه رک نباشی و نگی بده.

دستاش رو توی دستم گرفتم و گفتم:

ـ من تو این مدت واقعا سنگی شده بودم ولی لجبازی با تو و رفتارت یکم سر عقلم آورد. می تونم بگم بهت احساسی دارم ولی این احساس من فقط در حد دوست داشتنه و نمی دونم که واقعا با هم سازگاری داریم یا نه. ما حتی علایقون با هم فرق داره. زندگیمون، خانواده هامون و انگیزه هامون. نمی خوام احساسی فکر کنم. می خوام عاقلانه زندگیم رو شروع کنم.

-همه ی اینایی که میگی درست، ولی بهم گفتی بهم احساس داری. می تونی دوستم داشته باشی؟

-اَه دیوونه، الانم دوستت دارم. میگم نمی خوام فعلا فکرم رو غیر از انتقام درگیر چیز دیگه ای کنم.

یهو نفهمیدم چرا اینو گفتم. زد زیر خنده.

-هی به چی می خندی؟

-به این شیوه ی ابراز علاقمون.

تازه فهمیدم چی میگه. احساس کردم داغ شدم.

-آنیتا؟

-بله؟

-میشه از امشب ...

گرفتم چی میگه.

-باشه.

-باشه چی؟

نخیر! این تا منو نکشه ول کن نیستا. رفتم سمت اتاقش نشستم رو تختش.

-خب فهمیدم که واقعا نابغه ای خوشگلم.

حامی:

صبح که از خواب بیدار شدم فرشته یخیم رو دیدم که آروم خوابیده توی بغلم. خیلی ناز خوابیده بود ولی خوشحالم از این که قبول کرده بود زنم باشه. هر چند فعلا کاری نکردم، چون نمی خواستم فکر کنه که از روی هول و هوسه.

آروم پیشونیش رو بوسیدم. صداش کردم:

ـ آنی؟ آنایی؟

آروم چشمای اوپالیش رو باز کرد و نگاهم کرد.

ـ ممنونم.

-برای چی؟

-برای این که امشب سومین شبی بود که از تاریکی نترسیدم.

-حامی به فدات! پاشو که منو کشتی دیشب این قدر ناز خوابیدی.

-حامی؟

-جونم؟

-دیگه این جوری صدام نکن.

-اِ، چرا؟

-آخه نمیشه که دم به دقیقه سرخ و سفید شم که؟

روش رو کرد اون ور. قهر کرد. اوه، چه نازیم داره.

-باشه خانومی. نازتم خریدن داره.

زدم بیرون. می خواستم به بابا بگم چی شده.

از پیش بابا که اومدم خیلی خوش حال بودم. تلفنی با پدر آناهیتا حرف زده بودم و اونم قبول کرده بود. رفتم قنادی و شیرنی خریدم و بردم خونه.

رفتم و زنگ در و زدم. در رو باز کرد. به ساختمون نگاه کردم. همه ی آرزوم این بود که خانوم این خونه یکی باشه مثل همونی که تو رویاهامه. هر چند آناهیتا با اون دختر حرف گوش کن و سر به زیری که توی فکرم داشتم فرق می کنه ولی من حالا که فکر می کنم می بینم اون جوری زود خسته می شدم از زندگیم. آنی برای من هیجان داره و همه چی تمومه.

در رو باز کرد.

-سلام خانومی.

-سلام. خوبی؟

-تو رو که دیدم خوب شدم.

-اِ، لوس نشو.

-لوس که تویی.

-پررو بیا داخل.

رفتم داخل. همه جار و تر و تمیز کرده بود و دوباره همون غدای مورد علاقم رو درست کرده بود. من عاشق قرمه سبزی بودم و به لطف اون تونستم توی این هفته سه روز اختصاصی قرمه بخورم.

نشستیم و خوردیم.

-راستی حامی دو دقیقه پیش از این که بیای با پدرت حرف زدم. گفت که اگه خواستند ببیننمون بهش بگیم.

-مگه خبری شده؟

-آره پیغامشون رسید. اگه میشه تو بگو. راستش من زیادی خجالتی نشدم که بدونم چطوری باید کنترلش کنم.

-قربونت برم بهش میگم ولی اگه میشه امشب ...

-حامی خونت حلال شد.

دنبالم کرد. منم بدو بدو رفتم پایین سمت باشگاه.

-اِ؟ مگه چی گفتم؟

-صبر کن. مگه بهت نگفتم سرخ و سفیدم نکن؟

-خب قشنگ تر میشی.

-نه مثل این که تو آدم بشو نیستی. آی!

-آنا!

داشتم که می دویدم که آنا لیز خورد و رفت تو سمت عمیق. رفتم توی استخر و آوردمش بالا. خیس خیس شده بود.

-حامی ... می کشمت. من ... من ... از پاچه خواری متنفرم.

-آروم باش خانومی. من پیشتم.

*****

فصل یازدهم

چقدر دلم می خواست یه بار دیگه صدای عصبانیش رو بشنوم. اصلا صداش رو بشنوم. آناهیتا خانومی، کاش پیشم بودی! کاش اون اتفاق لعنتی نیفتاده بود و من و تو رو از هم جدا نمی کرد.

فکرم دوباره رفت به قدیم. شش سال گذشته و من با خاطره اون روز کذایی زندگی می کنم.

*** 

حامی دوباره به گذشته فکر می کرد. به روزهای از دست رفته و به روزهایی که توی غم از دست دادن عشقش گذرونده بود.

دوباره خاطراتش رو مرور کرد.

*** 

حامی:

امروز واقعا خوشحالم. من و آناهیتا تونستیم بعد از اون نفوذ سخت و دشوار شبکشون رو منحل کنیم و عوامل اصلی رو دستگیر کنیم.

نتیجه اش ارتقا درجه ی من به سرگردی بود و آناهیتا هم به خاطر کارهاش و مهارتش به عنوان جوان ترین استادیار دانشگاه انتخاب شد و لیسانسش رو خیلی زود گرفت.

امروز قرار شد تا بریم برای خرید عروسی. می خواستیم عروسیمون با ازدواج امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) یکی باشه. همه ی وسایل رو خیلی مدرن و ساده و شیک انتخاب کردیم.

اوایل یکم خانواده ی پدرش موش دووندن ولی مامان یه چیز گفت که دیگه هیچ کدوم جرات نکردن بهانه بیارن. اون شب بدون این که کسی بدونه ما قبلا عقدیم، رفتیم خواستگاریش. این پسر عموش هی می اومد تا یه چیزی بگه ولی من نمی ذاشتم. بعد از یکم بحث و جدل، آنی بلند شد و در جواب خانوده ی پدریش که بلا استثنا همه پسر دم بخت داشتن به شوخی ولی جدی گفت:

ـ نرخ مهریه زیاد ترینش چقدره؟

-ده کیلو بال مگس.

-1995 سکه مثلا.

-خونه ی دوبلکس.

-سهام کارخونه.

وای من یکی از نرخ های اینا خندم گرفت که آنا گفت: 

ـ ببینید مهریه من باید خونه ی تریبلکس باشه که توی استخر خونش یه استخر گل باشه.

-وا عمه اینا رو کسی نداره که.

-راست میگه شهلا جون. مگه نه آذین جون؟ دخترتم چه چیزا می خواد.

مامانم پرید وسط حرفشون و گفت:

ـ رها جون اگه اشکالی نداره می خوای مهریه دخترم رو فردا به نامش بزنیم.

-وا مگه شما خونتون تریبلکسه خانم جاوید؟

مامانم به اون زن عمو سیریشه گفت:

ـ اِوا، خانم معلومه چی می گید؟ خونه ی تریبلکس چیه دیگه؟

-خب همونی که آنی جون می خواد دیگه؟

-نخیر خانم. خونه ی پسر من باغ خونست. دو تا عمارت داره که یکیش تریبلکسه. اون یکی هم ساختمونی قدیمیه که اینا رو پدربزرگش براش به ارث گذاشته. در ضمن اینا به کنار، پسرم حامی توی ژاپن و کره هم خونه داره. ببخشید اگه میشه این دو تا جوون که دیگه همدیگه رو پسندیدن، شما این قدر وسط حرف نیارید؟

خلاصه ما همون شب مثلا نامزد شدیم و فرداش بر طبق خواسته ی مامان و بابا نصف خونه رو زدم به اسم آناهیتا.

ـ حامی این قشنگه؟

آناهیتا یه لباس عروس سفید و ناز رو نشونم داد. همونو خریدم و بعد رفتیم کت و شلوار منو گرفتیم.

***

دوباره به لباس عروس دست کشید. یاد وقتی افتاد که آناهیتا رو با همین لباس عروس کرد و توی خونش آورد. یاد وقتی که بهترین شبش رو با اون گذروند. یاد اولین باری که صدای آواز و ساز آناهیتا رو شنید.

دستش رو برد سمت گردنبند اوپال آبی رنگی که رنگش در برابر رنگ چشم های آنا رنگ و زیبایی نداشت. دایم از خودش می پرسید: «یعنی واقعا این قدر زود خوشی هام تموم شد؟»

فصل دوازدهم

امروز بهترین خبر زندگیم رو شنیدم. من داشتم پدر می شدم! اونم یه بچه از یه پری دریایی چشم اوپالی. داشتم می رفتم خبر رو به به مامان و بابا بدم که یه میس کال از یه شماره ناشناس دریافت کردم.

ـ الو بفرمایید؟

-سلام، خوبی؟ به نظر که بد نمیای. اما اگه می خوای زن و بچتم به همین خوبی باشن کاری رو که میگم بکن. ساعت پنج و نیم صبح فردا قراره یه نفر به نام آرشام بوشهری اعدام بشه. آزادش می کنید تا منم زنت رو بهت برگردونم. اما اگه فقط یک ثانیه از ساعت شیش صبح بگذره و اون نباشه من حسرت شنیدن کلمه ی پدر رو به دلت می ذارم.

-تو کی هستی؟

-نشد. همین کاری که میگم رو بکن.

-الو؟

اوه اون کی بود؟ با عجله رفتم سمت خونه. به هم ریخته و شلوغ بود. یه فایل صوتی بود که روی اوپن گذاشته بود.

«سرگرد فقط تا ساعت شیش وقت داری. بنگ بنگ، تیک تیک، بوم.»

***

دوباره افکارم به سرم هجوم آوردن. اون روز با هزار تا هماهنگی اون مرد رو رسوندم به اونجا. روی لپ تاپم یه فایل آن لاین ویدیویی بود. آنا داشت گریه می کرد و ضجه می زد که یهو فیلم قطع شد و ساختمون جلوم با تموم زندگی و آرزوهام منفجر و نابود شد.

آناهیتا جلوی چشمام پر زد و رفت و منو تنها گذاشت.

الان سی سالمه ولی اندازه ی یه آدم پنجاه ساله موی سفید دارم. با رفتن اون منم شکستم و خرد شدم. نمی دونم یه حسی بهم می گفت که این پایانش نیست.

فصل سیزدهم

آناهیتا:

حامی، عزیزم من برمی گردم و جبران می کنم. نمی ذارم دیگه کسی ما رو از هم جدا کنه. نمی ذارم که اون دوباره از دستم فرار کنه.

شش سال پیش:

اون روز توی خونه از خوش حالی نمی دونستم چیکار کنم که دیدم اون بی اجازه اومده داخل خونه. عصبانی شدم و سعی کردم بزنمش که بیهوشم کرد. وقتی بیدار شدم. کبودی های بدنم رو دیدم. خیلی ترسیده بودم. دست و پام بسته بود. ناخوداگاه شروع کردم به صدا کردن حامی و کمک خواستن که اطرافم رو آتیش فرا گرفت و ...

وقتی بیدار شدم ذهنم خالی خالی بود. توی بیمارستان بندر ترکمن بودم. کم کم یادم اومد. اون منو آورده بود بندر تا خارجم کنه ولی ماشین چب کرده بود و اون فرا کرده بود و منو تها گذشته بود.

به خاطر کینه جویی اون من نتونستم پیش همسرم باشم و از اون دردناک تر این که کوچولوم رو هم از دست داده بودم. توی این شش سال تجدید قوا کردم و حالا می خوام برگردم و انتقام بگیرم. انتقام این همه دوری و رنج رو. این همه سالی رو که چهره و حافظم رو از دست دادم.

فصل چهاردهم

بعد از شش سال رفتم تهران. نقشم رو می خواستم عملی کنم. نقشه ای که ارزش صبر کردن رو داشت. نقشه ای که می تونست جون اون و هم دستاش رو بگیره و جبران جون پدر و مادرم رو بکنه. این بار من با یه هویت جدید و قیافه ی جدیدم و می خوام تک تک همون بلاها رو سرش بیارم.

حالا دیگه من تنها نبودم و این بار قرار نبود انتقام برادرم رو بگیرم. این بار انتقام من تندتر و خشن تره!

حامی:

توی اتاقم نشسته بودم و به عنوان روبروم نگاه می کردم. سرهنگ حامی جاوید. هه، من این همه تو کارم پیشرفت کردم ولی هنوزم تو شوکم.

در اتاقم زده شد. هامون اومد داخل.

-هامون چی شده؟ چرا این قدر عصبی هستی؟

-حامی اتفاق بدی افتاده.

-چی شده؟ بشین ببینم.

نشست رو صندلی ولی هنوز پاهاش رو تکون می داد.

-دِ بگو چی شده؟ پاهاتو اون جوری نکن رو اعصابمه.

-حامی امروز یه پرونده اومد زیر دستم که اسم محمود فروزان روش بود.

از جام پریدم. چی؟

-تو چی گفتی؟

-محمود فروزان پسر عموی آناهیتا، مثل این که دیروز یه نفر توی خیابون کیفش رو که طرح های یه مناقصه توش بودن رو دزدیده و توی صورتش اسید پاشیدن.

-خب بعد چی شد؟ در رفت؟

-مشکل همینه که اسناد یک ساعت بعد از مناقصه پیدا شدند و داخل کیفش یه جمله بود: «تلافی می کنم!»

-همین؟

-آره ولی جالب اینه که اون هیچ شکایتی نکرد. یعنی کرد ولی به ساعت نکشید که پسش گرفت.

-خب من چیکار کنم؟

-این قضیه بوداره. توی این دو روزه خونش تحت نظره و زنش هم امروز اومده ازش شکایت کرده.

آناهیتا:

این اولیش بود. صبر کن تا بقیه کارم رو هم بکنم اون وقته که دیگه می فهمید من کیم. اون وقته که منم میشم یه هکر کلاه سیاه که فقط چشمش دنبال خرابیه.

امروز یه سری دیگه عکس رو برای زنش فرستادم تا بفهمه دنیا دست کیه.

رفتم جلوی در خونم. خونه ای که یه روز با لباس عروس رفتم داخلش. وایسادم نگاهش کردم. دوست داشتم برم جلو و بهش بگم که زندم. بهش بگم مقصر کیه.

موهاش هنوزم پر بود ولی توش رگه های نقره ای به چشم می خورد. لباسش و درجه هاش نشون می داد که حداقل توی کارش موفقه.

یعنی واقعا این قدر طول کشید که من به جای رخت سرگردیش باید رخت و لباش سرهنگیش رو ببینم؟

توی چشم من همین دو ساعت پیش بود.

آه حامی کجایی که ببینی شکستم و خرد شدم؟ کجایی؟

حامی:

امروز از خواب که بیدار شدم رفتم شرکت. شرکت رو بابا بعد از بازنشستگیش می چرخوند و با کمک بهترین شاگرداش تونسته بودم خوب پیشرفت کنیم ولی حیف که هیچ کدومشون اون هوش و استعداد آناهیتا رو ندارن. هی آنا، آنا، دوریت داره پیرم می کنه.

ـ سلام آقای جاوید.

برگشتم سمتش. منشی شرکت بود.

-سلام خانم فرحزاد.

-برنامه ها رو گذاشتم رو میزتون ولی امروز یه وقت مصاحبه هم دارید.

-مصاحبه؟

-بله آقا، یه خانم به اسم آناهید فروزش.

-آهان بله. چی؟

آناهید فروزش؟ چرا توی این موقعیت؟

-خانم فرحزاد، کی میان؟

-اووم تا یه ساعت دیگه این جان.

-خانم هر وقت اومد بی معطلی بگید بیاد داخل.

-ب ... بله چشم حتما.

رفتم توی اتاقم و درو بستم. اوف. یعنی چی درست توی این موقعیت؟ یعنی امکان داره خودش باشه؟ یک ساعت رو اندازه ی همین شیش سال با سختی گذروندم.

-بفرمایید.

خدا یعنی خودشه؟

صدای کفشاش اومد. داشت درو می بست که آنالیزش کردم. قد بلند، هیکلشم تقریبا ورزشی بود. برگشت. نمی دونم چرا یاد بار اولی که توی دانشگاه دیدمش افتادم.

-سلام آقا. فروزش هستم.

حامی آرامشت رو حفظ کن.

-بفرمایید بشینید.

-ممنونم.

دختر عینکش رو برداشت. نه! چرا ... چرا نباید خودش باشه؟

دختر صورت گندمی داشت با چشمای مشکی. صورتشم فقط یکم شبیه بود و گرنه هیچی. غم دوباره نشست توی دلم. بذار بحث کار رو بکشم وسط.

-خب خانم از انگیزتون و این که برای چی این جا رو انتخاب کردید بگید.

-ببخشید اینا به خودم مربوطه ولی شما فکر کنید از بی کاریه.

-مثل اینکه زیادی رک و جسور هستید.

-ببخشید ولی اگه براتون مشکلی ایجاد نمی کنه من همین جوریم و شما هم اگه مشکلی دارید استخدامم نکنید.

گستاخ و جسور! حداقل توی این زمینه شبیهش هست.

-نه، راستش من مشکلی ندارم. خانم خودم هم همین جوری باهام رفتار می کنه.

-خب پس عادت دارید.

این رو یه جوری غمگین گفت.

-به هر حال من مشکلی ندارم و با توجه به پروندتون به درد این کار می خورید.

-فقط یه چیز؛ من به صورت موقت می خوام این جا باشم. چون زیاد توی یه مکان نمی مونم. البته این بیشتر به خاطر زبونم و اخلاقمه. بیشتر دنبال تجربم.

-نه مشکلی ندارم. پس این فرم رو پر کنید.

فرم رو پر کرد داد دستم.

-از کی کارم رو شروع کنم؟

-از هر وقت که ...

-پس خودم میگم. میشه دفترم رو نشون بدید.

بازم منو یادش انداخت. نمی دونم چرا احساس می کنم خودشه. بذار یه امتحان دیگه بکنم. خب اگه خودش باشه باید یکم از اطرافیانش بدونه و چه چیز بهتر از خبرای درباره ی پسر عموش.

-خانم فروزش یه سوال دارم. اگه یه نفر بخواد انتقام بگیره بهتره چطوری بگیره؟

-از ریشه نابودش کنه.

دفتر و نشونش دادم و گذاشتم بعدا ازش بپرسم.

فصل پانزدهم

آناهیتا:

اوه، خودمونیما. شوهرم خیلی تیزهوشه. کم مونده بود بفهمه کیم ولی نه، اون باید ذره ذره بفهمه.

رفتم تو پارت چهارم. یه ایمل مشکوک برای حامی که تقریبا همه چیز رو بهش بگه. راستش می خوام اون انتقامم رو بگیره و بفهمه قاتل زن و ببچش کیه. بعد منو پیدا کنه. هر چند امروز با دیدن اون چند تا موی نقره ای توی موهاش دلم می خواست بهش بگم ولی نه، زوده.

یک هفته از استخدامم می گذشت و کم کم حامی داشت می فهمید که مجرم کیه.

تو این فاصله منم خارج از شرکت کارها رو انجام می دادم و تا اون جایی که ممکن بود اون رو زجر دادم. هنوزم باور نمی کنم که فقط به خاطر یه کینه بخواد این قدر بهم ضربه بزنه. اون از مرگ والدینم، اینم از بالا کشیدن ثروت پدر و مادرم و خانوادش. فقط این بین کسی که تقریبا تونست یکم استوار بمونه محیا بود. محیا تا اون جایی که ازش خبر دستم اومده بود با یکی از دکترای بیمارستانشون که فوق تخصص مغز و اعصاب داره ازدواج کرده و خوشبخت بود.

دلم پر کشید پیش حسنا. دیروز دیدمش. با آرمین داداش هامون، پسردایی حامی ازدواج کرده بود. همه تقریبا خوش بخت بودن. تقریبا ...

حامی:

باورم نمیشه. نه! یعنی اون پست فطرت این همه مدت ول گشته و بلا سر این و اون آورده؟ نه، امکان نداره! محمود فروزان، پسر عموی آناهیتا این قدر بلا سر من آورده باشه.

-دِ حرف بزن لعنتی. چرا این بلا رو سر من و اون آوردی؟

-تو چی می دونی از بچگی دوست داشتن یه نفر یعنی چی؟ اونم کسی که غرورش فیل افکنه. هر کاری کردم، مثل اون رشته زدم، مثل اون درس خوندم، همه جوری می خواستمش، ولی ردم کرد. دست آخرم با تو، با تو ازدواج کرد. همه چیز می تونست درست بشه اما اون باهام راه نیومد و بعدم اون تصادف و اتفاقات. برام مهم نیست! می فهمی؟برام مهم نیست. حالا هم تو رو آوردم اینجا تا انتقامم رو کامل کنم.

خون توی رگام می جوشید و رگ هام رو گرم تر و عصبی تر می کرد. فشار آدرنالینم رفته بود بالا. نامرد توی خونه ی خودم گیرم انداخته بود.

-تو یه عوضی پستی. می کشمت.

-فعلا که دستا به جای کمرت توی هواست و بسته. جوری می زنمت که درد بکشی. درد این همه سال رو.

-البته قبلش اگه نمیری!

جفتمون برگشتیم سمت صدا. توی تاریکی بود ولی لحظه ای بعد ...

خودش بود. فروزش بود.

-خانم فروزش شما ... این جا ... چطوری اومدی داخل؟

-به راحتی عزیزم.

-ساکت شو. تو کی هستی که تونستی وارد خونه ای بشی که سیستمش رو هیچ جور نمیشه کور کرد؟

-مشکلی نداره اگه کلیداش رو داشته باشی. حامی!

-تو کی هستی؟ کی هستی که می خوای خودت رو جای اون جا بدی؟

-به زودی می فهمی. محمود تو بگو من کیم؟

-من تو رو نمی شناسم.

-حرف بزن. خوبم می شناسی. به تاریکی فکر کن.

-مهم نیست. الان جفتتون رو خلاص می کنم.

دست برد که اول منو بزنه که فروزش زد توی کتفش.

-آی لعنتی چیکار کردی؟

-دفاع کردم. نمی ذارم دوباره ازم بگیریش.

-تو واقعا کی هستی؟

این رو من و محمود با هم پرسیدیم.

آناهیتا:

دیگه باید این سناریو بسته می شد. شروع کردم.

ـ تو تاریکی زیاد خوب نمی تونم ببینم. آخه این جوری به دنیا اومدم ولی تو روز تیزتر از شاهین و عقابم. خشونتم زیاده و دان دو تکواندو و دان ده کارته دارم. اسب سواریم خوبه و عشق موتورم.

-نه! نه!

-چرا! چرا!

دست بردم و با دستمال گریمم رو پاک کردم و آروم لنزام و برداشتم و بعد چشم بسته برگشتم سمتشون.

ادامه دادم:

ـ یه روز یه مرد وارد زندگیم شد که همه چی تموم بود و کامل ولی یه نامرد ازم گرفتش و خودم و بچم رو ازش گرفت.

چشمام رو باز کردم. بهت توی چشمای جفتشون بود.

نیشخند زدم و گفتم:

ـ آره منم آناهیتا، آناهیتا فروزان.

صدای بغض دار حامی دلم رو خون کرد.

ـ آناهیتا؟ تو واقعا برگشتی؟

رفتم جلو و دستاش رو باز کردم و اشکاش رو پاک کردم و بوسیدمشون.

-جانم؟ خودمم. برگشتم و دیگه ترکت نمی کنم.

یه لحظه احساس کردم صدای یه چیز میاد. به سرعت حامی رو پرت کردم کنار و بعد دوباره چشمام بسته شد.

فصل آخر

چشمام رو که باز کردم توی بیمارستان بودم. اولش تصاویر برام گنگ بودن و نامعلوم. باز صدای قشنگش توی سرم پیچید.

-آناهیتا، خوبی؟

-آره خوبم.

-آبجی؟

برگشتم و خواهرم رو دیدم. توی چشماش اشک بود. نگاه کردم به اسم دکتر معالجم. دکتر محیا فروزان.

سرم رو که چرخوندم یار و دوست تنهایی هام رو دیدم.

-حَسَنی تو هم گریه؟

-ساکت شو دیوونه و روانی.

خوشحال بودم که دوباره می تونم همه رو خوشحال ببینم. محیا بقیه رو بیرون کرد و من رو با حامی تنها گذاشت. داشت گریه می کرد.

ـ حامی تو هم آره؟

-دیوونه داشتی دوباره می رفتی میگی ناراحت نباشم؟

-بچه من که تازه پیدات کردم، بذارم برم؟

-موش بخوره زبونت رو.

-دلت میاد؟

-نه، معلومه که نه.

-محمود چی شد؟

-بعد از زدن تو مرد.

-ازش نمی گذرم. اون جوونی و عمر و والدینم رو ازم گرفت. تو رو ازم گرفت.

-آروم باش خانومی. آرومِ آروم. دیگه پیش همیم تا همیشه.

*** 

چهار سال گذشت و من و حامی دوباره خونه ی ویرون شده ی دنیامون رو ساختیم و از نو شروع کردیم.

الان من و اون دو تا وروجک خوشگل داریم. یه دختر ناز و چشم خاکستری که مثل باباش شیطون و خوش سرزبونه با یه پسر چشم اوپالی که مثل مادرش مغرور و جسوره. سپیده و سپهر، ثمره زندگیه ماها هستن.

زنگ در خورد و حسنا و آرمین هم اومدند داخل. حسنا یه وروجک سه ساله به اسم آیناز داره و یه پسر چهار ساله به اسم ماهان که رفیق جون جونی سپهره.

بالاخره تونستم معنی خوشبختی رو بفهمم. شمع بیست و هشت سالگیم رو فوت کردم و آرزو کردم بچه هامون خوش بخت بشن.

بیست سال بعد.

-آناهیتا خانومی اومدند. اِ؟ مثلا تولدته چرا تو کارا رو می کنی؟

-حامی برو بشین. نخواستم کمک.

یاد آرزوی سال های قبل افتادم. خدایا ممنونم. از این که من رو خوشبخت کردی و بچه هام هم خوشبخت شدن. این که پیوند من و حسنا محکمتر شده. این که دختر اون عروس من و دختر من عروس اونه. این که خانوادم خوشبختن.

حالا به کیک تولدم نگاه می کنم و آرزوم رو می کنم. آرزوی خوشبختی و سلامتی برای همه عزیزانم.

-مبارکه.

-حامی دوستت دارم.

-منم همین طور خانومم. برای همیشه.

گاهی وقت ها، وقتی فکر می کنیم خوشبختی ها تمام شدند، معجزه ای رخ می دهد. معجزه ای به اسم عشق. پس سلام و درود بر عشق.

پایان

 « کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com